Szlakiem turystycznym do Zaniemyśla

Wyprawą wartą polecenia wszystkim, którzy planują dłuższy pobyt noclegowy w Zaniemyślu (http://meteor-turystyka.pl/noclegi,zaniemysl,0.html), jest szlak turystyczny Osowa Góra-Sulęcinek. Szlak ten ma długość ok. 74 km i jest opisany przez PTTK jako szlak pieszy nr 186. Przebieg trasy oznakowany jest kolorem czerwonym.

 Początek szlaku znajduje się na Osowej Górze, tj. ok 31 km od Zaniemyśla na północny-zachód. Wzgórze to zlokalizowane jest na wys. 131 m n.p.m. na terenie miasta Mosina. Jest to najwyższe wzniesienie na terenie Wielkopolskiego Parku Narodowego. Teren tego wzgórza ma ciekawe ukształtowanie – występują tu liczne wąwozy i duże nachylenia terenu. Dlatego tu często spotkać można amatorów kolarstwa górskiego. Nieopodal szczytu na tzw. Gliniankach dostępna jest wieża widokowa o wys. ok. 17 m, z której można podziwiać teren parku narodowego oraz okoliczne miasta.

Kiedy wyruszamy z Osowej Góry wzdłuż szlaku, idziemy przez tereny parku w kierunku Jeziora Góreckiego. Trasa prowadzi wzdłuż południowej części brzegu, który jest na ogół stromy i porośnięty przez lasy. Jezioro jest objęte rezerwatem ścisłym – nie wolno się w nim kąpać, łowić ryb ani po nim pływać. Na terenie jeziora znajdują się dwie wyspy – większa z nich to Wyspa Zamkowa, gdzie obecnie są ruiny romantycznego zamku Klaudyny Potockiej z Działyńskich. Zameczek wybudowano w latach 1824-25 jako prezent ślubny od brata Klaudyny – Tytusa Działyńskiego, a zamieszkiwany był do powstania listopadowego w 1830 r. Zamek ze względu na obszar rezerwatu jest niedostępny w lecie – w zimie można się dostać na wyspę gdy jezioro skuje gruba warstwa lodu.

Dalej trasa prowadzi do dworca PKP Puszczykówko, którego budynek zbudowany w 1911 r. jest obecnie odnowiony i wpisany do rejestru zabytków. Dalej idziemy przez Rogalinek do Rogalina – tu warto się zatrzymać przy zabytkowym pałacu hrabiów Raczyńskich. Pałac wybudowany został na przełomie XVIII i XIX wieku. Znajduje się on na terenie parku, gdzie powstał piękny ogród francuski i kościół z mauzoleum. W pałacu jest także galeria z ciekawą kolekcją malarstwa europejskiego i polskiego. Obecnie pałac i park są po kompleksowej renowacji i w całości udostępnione zostały dla zwiedzających (http://rogalin.mnp.art.pl/). W Rogalinie warto także zobaczyć rosnące nad brzegiem Warty dęby rogalińskie – tutaj znajdziemy największe skupisko zabytkowych dębów – rośnie ich ok. 2000, a najbardziej znane to Lech, Czech i Rus, których wiek szacuje się na ok. 700 lat.

Dalsza wędrówka naszym szlakiem prowadzi przez wsie Kamionki, Borowiec, Mościenica i przechodząc obok Jeziora Skrzynki Duże i Jeziora Kórnickiego docieramy do Zamku w Kórniku – pięknego obiektu architektonicznego o długiej historii sięgającej średniowiecza (budowany w XV w.), gdzie obecnie znajduje się ciekawe muzeum (http://www.bkpan.poznan.pl/).

Do Zaniemyśla docieramy z Kórnika trasą wiodącą przez spokojne tereny tutejszych pól i lasów oraz wzdłuż Jezior Małego i Łękno. Tuż za tymi jeziorami docieramy do Zaniemyśla. Dla pragnących przebyć pełny szlak – dalsza część wiedzie przez Czarnotki do Sulecinka. Jednak ten odcinek jest mniej interesujący krajobrazowo i turystycznie.

Kiry – dzielnica Kościeliska

Kościelisko to duża podhalańska wieś, składająca się z 21 osiedli. Osiedla te, to dawne osady pasterskie (polany), znane już w 1623 roku. Jedną z takich osad są Kiry – osiedle, którego zabudowania są dolną częścią Doliny  Kościeliskiej. Z tego też względu turyści, szukający noclegów w Kościelisku jako bazy wypadowej do zwiedzania Doliny, często wybierają właśnie Kiry na miejsce swego wypoczynku [sprawdź: noclegi w Kościelisku na http://meteor-turystyka.pl/noclegi,koscielisko,0.html].

Nazwa osady „Kiry” jest zaczerpnięta z lokalnego określenia zakrętu drogi, które brzmi kira lub kiera. W skład Kir wchodzą trzy polany: Kira Leśnicka, Niżnia Kira Miętusia oraz Wyżnia Kira Miętusia. Pierwsza wzmianka o Kirach pochodzi z dokumentów z roku 1646 i dotyczy nadania prawa własności Kir sołtysom ze wsi Leśnica, którzy mieli w Kirach postawione szopy na siano. W XIX wieku, w Kirach wypalano węgiel drzewny, a także istniał tartak wodny. Z czasem przeniesiono do Kir leśniczówkę, która wcześniej znajdowała się w Starych Kościeliskach. W latach międzywojennych w Kirach było 10 domów, a od 1920 do 1930 stacjonowała w Kirach Kompania Wysokogórska W.P.

Aktualnie Kiry mają duże znaczenie turystyczne. Stąd rozpoczynają się szlaki wiodące przez Dolinę Kościeliską do Hali Ornak, na Czerwone Wierchy czy do Jaskini Mroźnej, Raptawickiej, Mylnej i Smoczej Jamy. W Kirach istnieją liczne pensjonaty, ośrodki wczasowe, pokoje gościnne, restauracje, jest przystanek busów i PKS, postój dorożek, sklep, parking. Miejscem wartym odwiedzenia jest kaplica Matki Boskiej Gietrzwałdzkiej z roku 1972. W kaplicy czczona jest św. Rita (patronka spraw trudnych), św. ojciec Pio, św. Józef, a od 1993 roku Pani Gietrzwałdzka, której kult szybko rozszerzył się na całą Polskę. W Kirach znajduje się także stadion biathlonowy, gdzie często odbywają się Mistrzostwa Polski juniorów i seniorów.